به گزارش شهروند خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «صبح زاگرس»؛ یاسوج، شهر باران، برف، رود و درختان کهن‌سال بلوط؛ شهری که در چهار فصل سال، می‌تواند مقصدی رؤیایی برای گردشگران باشد. شهری که طبیعت، بی‌دریغ به آن بخشیده و کوه، جنگل، آبشار و هوای پاک را یکجا در دل خود جای داده است. یاسوج، اگرچه از نظر جغرافیای طبیعی در زمره شهرهای کم‌نظیر کشور قرار دارد، اما در سال‌های اخیر بیش از آنکه به‌عنوان یک شهر گردشگرپذیر شناخته شود، با ضعف زیرساخت‌های شهری، بی‌توجهی به رفاه شهروندی و فقدان برنامه‌ریزی منسجم برای توسعه پایدار دست‌ و پنجه نرم می‌کند.

شهری که می‌توانست موتور محرک اقتصاد استان باشد، امروز در بسیاری از حوزه‌ها از جمله مبلمان شهری، زیباسازی، ساماندهی معابر و میادین و حتی ورودی‌ها و خروجی‌ها، دچار عقب‌ماندگی آشکار است. این عقب‌ماندگی نه‌تنها بر کیفیت زندگی شهروندان اثر گذاشته، بلکه تصویری نازیبا از جلوه بصری شهر یاسوج در ذهن مسافران و گردشگران ترسیم می‌کند؛ تصویری که با واقعیت‌های طبیعی این شهر هم‌خوانی ندارد.

وقتی جلوه بصری شهر، روایتگر بی‌برنامگی است

ورودی‌ها و خروجی‌های هر شهر، پیشانی و ویترین آن محسوب می‌شوند؛ جایی که نخستین قضاوت‌ها شکل می‌گیرد. اما متأسفانه در یاسوج، بسیاری از این مسیرها نه‌تنها حس خوشایندی به مسافران منتقل نمی‌کنند، بلکه با جلوه‌هایی از بی‌نظمی، رهاشدگی و فقدان رسیدگی مواجه‌اند. بلوارهای مهم و پُرتردد شهر که نقش شریان‌های اصلی را دارند، امروز در وضعیتی قرار گرفته‌اند که نه در شأن شهروندان است و نه درخور گردشگرانی که با امید دیدن «پایتخت طبیعت ایران» قدم به این شهر می‌گذارند.

به‌عنوان شهروندخبرنگار «صبح زاگرس»، در بازدید میدانی از بلوار کشاورز، بلوار جهاد، بلوار شهید رضایی و بلوار شهیدان پیرشه، با واقعیتی تلخ مواجه شدیم؛ بلوارهایی که در نقاط حساس، مرکزی و حتی ورودی و خروجی شهر قرار دارند، اما از ابتدایی‌ترین استانداردهای زیباسازی شهری فاصله گرفته‌اند.

بلوارهایی پُر از گِل، بدون فضای سبز، درختانی بی‌رمق و منظره‌ای نگران‌کننده

در بخش‌هایی از بلوار کشاورز، زمین‌های رهاشده و فضای سبز نیمه‌جان، با گِل و گِل‌ولای پوشیده شده‌اند. درختانی که باید نماد طراوت باشند، ضعیف، کَم‌برگ و بی‌رَمق به نظر می‌رسند؛ گویی سال‌هاست از برنامه‌های نگهداری، آبیاری اصولی و ساماندهی فضای سبز جا مانده‌اند. این وضعیت در بلوار جهاد و شهیدان پیرشه نیز کم‌ و بیش تکرار می‌شود؛ بلوارهایی که به‌جای ایجاد حس آرامش و زیبایی، تصویری زشت و خسته‌کننده به شهر تزریق می‌کنند.

چنین شرایطی در شهر گردشگرپذیر یاسوج پیامدهای اجتماعی و اقتصادی قابل‌توجهی دارد. وقتی شهر جلوه بصری مناسبی نداشته باشد، احساس تعلق شهروندان کاهش می‌یابد، نشاط اجتماعی افت می‌کند و گردشگر نیز تمایلی به ماندگاری و هزینه‌کرد در شهر نخواهد داشت. این یعنی ضربه مستقیم به اقتصاد محلی، مشاغل خُرد و فرصت‌های اشتغال‌زایی مرتبط با گردشگری است.

سئوال جدی از متولیان؛ سهم یاسوج از مدیریت شهری چیست؟

در این میان، پرسش اساسی شهروندان این است که متولیان امر، از شهرداری تا سایر دستگاه‌های مسئول، چه برنامه‌ای برای بهبود این وضعیت دارند؟ چرا بلوارهای اصلی و حساس شهر، که روزانه هزاران نفر از آن‌ها عبور می‌کنند، به حال خود رها شده‌اند؟ چرا در شهری با این ظرفیت طبیعی، کمترین توجه به مبلمان شهری، زیباسازی و استانداردسازی فضاهای عمومی صورت می‌گیرد؟

یاسوج بیش از آنکه نیازمند شعارهای پرطمطراق باشد، تشنه اقدام عملی، برنامه‌ریزی کارشناسی و پاسخگویی مدیران است. ساماندهی بلوارها، تقویت فضای سبز، اصلاح جلوه‌های بصری و توجه به ورودی‌ها و خروجی‌های شهر، ضرورتی انکارناپذیر برای زیباسازی جلوه بصری، توسعه شهری و رونق گردشگری است.

اگر قرار است یاسوج به جایگاه واقعی خود در نقشه گردشگری کشور برسد، باید از همین بلوارها، از همین میادین و از همین تصویر نخست آغاز کرد. شهری با این همه نعمت خدادادی، شایسته آن نیست که در گلِ و لای بی‌توجهی و ضعف مدیریت شهری گرفتار بماند.

تصاویر تکمیلی از بلوارهای مذکور را در زیر ببینید؛