به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «صبح زاگرس» پروژه ساختمان جدید استانداری، پس از گذشت دوازده سال از آغاز ساخت، اکنون فراتر از یک بنای ناتمام، به نماد آشکار ضعف در مدیریت، برنامه‌ریزی و پاسخگویی بدل شده است. اظهارات امیدبخش معاون عمرانی استاندار در مهرماه ۱۴۰۴، که از تزریق ۱۱۵ میلیارد تومان بودجه جدید و تلاش برای افتتاح پروژه در «سفر هیئت دولت» سخن گفت، با عدم تحقق آن در سفر ۱۳ آذرماه، یک بار دیگر حلقه معیوب «وعده - تأخیر - وعده مجدد» را در مدیریت این پروژه تکرار کرد و نمایشی از بی‌ثباتی در زمان‌بندی و اجرا را به نمایش گذاشت.

نقص مهلک در برنامه‌ریزی و مدیریت زمان

نقص جدی در برنامه‌ریزی و مدیریت زمان، نخستین نقطه انتقادی است. اعلام «تکمیل کار تا یک ماه آینده» در مهرماه و سپس عدم افتتاح تنها چند هفته بعد در سفر ریاست‌جمهوری، اشکال اساسی در برآورد واقع‌بینانه زمان و نظارت مؤثر بر پیشرفت کار را فریاد می‌زند. این نوسان و بی‌ثباتی در زمان‌بندی‌ها، هزینه‌های مستقیم و غیرمستقیم هنگفتی را به بودجه عمومی تحمیل می‌کند.

ابهام مالی و فقدان شفافیت؛ گردوغبار بر سرنوشت پروژه

ابهام در مدیریت اعتبار و فقدان شفافیت مالی، نگرانی دیگر است. با وجود اشاره به تزریق ۱۱۵ میلیارد تومان بودجه جدید، سوالات بی‌پاسخ متعددی باقی می‌ماند: کل هزینه صرف‌شده در این ۱۲ سال چقدر است؟ سهم و کارایی هر مرحله از تأمین اعتبار در پیشبرد پروژه چگونه بوده؟ و آیا سازوکار شفاف و دقیقی برای نظارت بر هزینه‌کرد این میزان اعتبار اخیر وجود دارد تا از هرگونه هدررفت جلوگیری شود؟ عدم پاسخ روشن به این پرسش‌ها، بر دامنه بی‌اعتمادی می‌افزاید.

گسست در هماهنگی؛ فرصت‌سوزی ساختاری

ضعف در هماهنگی و ارتباط مؤثر نیز آشکار است. عدم هماهنگی کافی بین دستگاه‌های اجرایی استان و نهادهای ملی برای هدف‌گذاری واقع‌بینانه، مانند هماهنگی برای «افتتاح در سفر ریاست‌جمهوری» نشان از نقص در ارتباطات درونی و برونی مدیریت پروژه دارد. این ضعف، فرصت‌های طلایی برای پیشبرد کار را از بین برده است.

هزینه پنهان؛ افت بهره‌وری و کیفیت خدمات

از سوی دیگر، تأثیر منفی این تأخیر بر بهره‌وری و خدمات‌رسانی را نمی‌توان نادیده گرفت. ادامه کار در ساختمان فعلی، نه تنها بهره‌وری نیروی انسانی را کاهش می‌دهد، بلکه کیفیت ارائه خدمات به مردم استان را مستقیماً و به طور محسوسی تحت تأثیر منفی قرار داده است. این هزینه پنهان اجتماعی و اداری، به مراتب از هزینه نگهداری ساختمان خالی جدید سنگین‌تر است.

راه برون‌رفت؛ از شفافیت تا نظارت کارآمد

برای خروج از این بن‌بست طولانی‌مدت، اقدامات فوری و سازنده‌ای ضروری به نظر می‌رسد. نخست، شفافیت حداکثری باید در دستور کار قرار گیرد. دوم، نیاز به یک برنامه عملیاتی فوری و قابل نظارت است؛ برنامه‌ای گام‌به‌گام با مهلت‌های مشخص و قابل ارزیابی که جایگزین اعلام زمان‌های کلی و غیرواقع‌بینانه شود.

سخن پایانی؛ زمانِ پایان نمایش وعده‌ها

سخن پایانی این که ساختمان نیمه‌کاره استانداری، امروز آیینه تمام‌نمای چالش‌های مدیریتی در پروژه‌های عمرانی استان است. مردم سزاوارند به جای شنیدن وعده‌های تکراری، شاهد اقدام عملی، مدیریت کارآمد و شفافیت مالی باشند. تحقق این امر، نه تنها این بنای خاص را به سرانجام می‌رساند، بلکه می‌تواند الگویی برای تصحیح روش‌ها و بازسازی اعتماد از دست رفته در مدیریت سایر پروژه‌های استان باشد.