به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «صبح زاگرس»  در میان تلاطم اخبار و آمارهای خشک، قلب ماجرای سقوط مرگبار اتوبوس در محور یاسوج-سپیدان در روایت‌های پررنج بازماندگان و فداکاری امدادگرانی نهفته است که در تاریکی شب کوهستانی، به استقبال مرگ رفتند تا زندگی را نجات دهند. اینجا، روایت آن دقایق نخستین است.

لحظه سقوط:؛«جهان در سکوت فرو رفت... سپس فریاد»

یکی از بازماندگان که در بخش مراقبت‌های ویژه تحت درمان است، با لحنی لرزان به خاطر می‌آورد: «یک ترمز ناگهانی و بعد احساس معلق بودن... همه چیز در سکوت مهیبی پیچیده بود. بعد از برخورد با زمین، سکوت با فریاد، ناله و صدای شکسته شدن آهن و شیشه جایگزین شد. تاریکی مطلق بود و بوی شدید سوختگی و خاک، نفس‌کشیدن را سخت می‌کرد.»

نخستین فریادهای کمک

یک راننده عبوری که جزو نخستین افرادی بود که به صحنه حادثه رسید، می‌گوید: «صحنه غیرقابل باور بود. اتوبوس مثل مچاله شده بود. از دل تاریکی و آهن‌پاره‌ها، صدای ناله و فریاد کمک می‌آمد.

آمدن فرشته‌های نجات؛ «در تاریکی، چراغ‌های امداد ستاره شد»

یکی از تک‌اوران هلال‌احمر که در محل حادثه حاضر بود، روایت می‌کند: «زمانی که رسیدیم، صحنه یک کابوس بود.تاریکی عمیق کوه و سرمای شدید، عملیات را بسیار دشوار می‌کرد. برخی از مصدومان آنقدر در میان صندلی‌ها و بدنه فشرده شده بودند که برای خارج کردنشان نیاز به برش بود. در آن هرجومرج، هر فریاد یا ناله‌ای، یک نقطه امید بود.»

سکوتی دردناکتر از فریاد

پس از انتقال مصدومان، صحنه سکوت غم‌انگیزی پیدا کرد. یک امدادگر می‌گوید: «سخت‌ترین لحظه، زمانی بود که دیگر صدایی از دل اتوبوس نمی‌آمد. وقتی مطمئن شدیم کسی دیگر زنده نیست، سکوتی فرود آمد که از تمام فریادهای قبل دردناکتر بود. فقط صدای باد کوهستان و دستگاه‌های برشی می‌آمد.»

این روایات، از هول‌وهرحشت یک حادثه می‌گوید، اما در عین حال، از درخشش امید در تاریک‌ترین لحظات و از فداکاری کسانی حکایت دارد که بی‌دریغ برای نجات همنوع خود تلاش کردند. این حادثه تلخ، بار دیگر بر لزوم توجه جدی‌تر به ایمنی حمل‌ونقل جاده‌ای و آمادگی کامل برای مدیریت چنین بحران‌هایی تاکید می‌کند.