گلایه تراکتورداران؛
لطمه به کشاورزان به دلیل کاهش سهمیه سوخت
کاهش سهمیه سوخت تراکتورداران باشتی، موجب گلایه و نگرانی آنها شده است.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی صبح زاگرس؛ در سالهای اخیر، کشاورزان با مشکلات متعددی مواجه شدهاند که یکی از مهمترین آنها کاهش سهمیه سوخت است. این کاهش تأثیر مستقیم بر فعالیتهای کشاورزی و معیشت آنان دارد، چرا که سوخت یکی از عوامل حیاتی در عملیات زراعی و دامداری است.
بسیاری از کشاورزان در مناطق مختلف، به ویژه در مناطقی که خشکسالی و بحرانهای طبیعی را تجربه میکنند، با کمبود سوخت و یارانههای ناکافی روبهرو شدهاند، که این امر موجب کاهش تولید و افزایش هزینههای آنان شده است. در کنار این مشکلات، دولت تلاشهایی برای حمایت مالی و پرداخت غرامت به کشاورزان انجام داده است، اما این اقدامات کافی نبوده و نیازمند سیاستهای جامعتر است.
در این میان، توجه به اصلاحات در سیاستهای سوخت و افزایش یارانهها، به بهبود وضعیت معیشتی کشاورزان کمک میکند و از لطمههای بیشتر جلوگیری مینماید. در نهایت، اهمیت امنیت غذایی و حمایتهای دولتی در این حوزه بیش از پیش احساس میشود، چرا که کشاورزان نقش کلیدی در تأمین مواد غذایی کشور دارند و حفظ پایداری فعالیتهای آنان ضروری است.
این روزها کشاورزان باشتی از عدم تامین سوخت مورد نیاز ادوات به خصوص گازوئیل تراکتورهایشان گلایهمند هستند و عقیده دارند که مسئولان باید فکری به حال این وضعیت کنند.
به گفته این اشخاص، اختصاص سهمیه بر اساس میزان کارکرد نیست. یکی از تراکتورداران میگوید: برای شخم زدن ۵۶ هکتار زمین به حدود ۲ هزار لیتر گازوئیل نیاز است در حالی که ۳۰۰ لیتر سهیمه اختصاص میدهند و برای ادامه کار با مشکل مواجه میشویم.
یک روز برق، یک روز کمبود نهادهها و یک روز سوخت؛ این درد دل کشاورزان است که از راه کشاورزی و زراعت زندگی میگذرانند اما در میان این همه گرفتاری و مشکلات مشخص نیست که تا چه زمان میتوانند به این مسیر ادامه دهند.
کشاورزان باشتی میگویند: دولت نه تنها در این یک دهه اخیر از آنها حمایت نکرده بلکه با قیمت گذاریهای عجیب دستوری و ارز و تصمیمات نادرست اقتصادی یک روز نهادهای مورد نیاز آنها مانند سم و کود را گران و نایاب کرده و تابستانبه بهانه کمبود برق، چاههای کشاورزی را خاموش میکند.
امروز اما نوبت به سوخت گازوئیل تراکتورهای آنان رسیده است کشاورزان عقیده دارند گازوئیل نیست و سهمیهای که دریافت میکنند هم کفاف کار آنان را نمیدهد، تراکتورداران میگویند در صورت توافق برکاهش این سهمیه ۶۰۰ لیتر کفاف سوخت وسیله نقلیه آنها را نمیدهد و این در حالی است که جایگاههای سوخت نیز به صورت آزاد به ما سوخت نمیدهند
مسئولان اما طبق معمول توپ را در زمین یکدیگر میاندازند و عقیده دارند که قصوری متوجه آنها نیست و این عادت تکراری است که در همه زمینهها از قیمتگذاری شیر تا نهادهها و ... در سالهای اخیر کشاورزان است که به آن عادت کردهاند.
سوال کشاورزان از مسئولان این است چرا برای تمام خودروهای بنزینی سوخت آزاد به فروش میرسد ولی برای بخش تولید و کار کشاورزی سوخت کافی نمیدهند؟
