اما پرسش جدی اینجاست: چرا باید در برخورد با این پدیده آشوب‌گر تردید کرد؟ وقتی خطوط قرمز یکی پس از دیگری شکسته می‌شوند، وقتی سلامت فکری جوانان هدف قرار می‌گیرد، و وقتی امنیت روانی جامعه به بازی گرفته می‌شود، نرمش و مدارا نه تنها فضیلت نیست، که خیانت به آرمان‌ها و سرمایه‌های ملی است.

قانون به وضوح مرزها را مشخص کرده است؛ دستگاه‌های قضایی و امنیتی کشور موظفند با قاطعیت تمام، بدون هیچ ملاحظه‌ای و فارغ از هر گونه جار و جنجال رسانه‌ای، با اینگونه اقدامات برخورد کنند. تأخیر در اجرای قانون، تنها به جریانی که پشت این چهره هنرنما ایستاده، فرصت بیشتری برای عمیق‌تر کردن ریشه‌های فساد و اغتشاش می‌دهد.

دولت و دستگاه‌های امنیتی و قضایی باید به این بازی خطرناک پایان دهند. وقت تذکر و اخطار سپری شده است. نوبت برخوردی قاطع، سریع و بدون کوچک‌ترین ملاحظه رسیده است. این برخورد، تنها مجازات یک فرد نیست؛ یک درس تاریخی برای تمام کسانی است که فکر می‌کنند می‌توانند با پناه بردن به حاشیه امن «سلبریتی بودن»، ماشین اغتشاش را به راه بیندازند و حسابشان با جامعه تسویه نشود. 

اگر امروز قاطعیت نشان داده نشود، فردا با سیلاب خروشانی از قانون‌شکنان روبرو خواهیم شد که هر یک، خود را مجاز به عبور از هر خط قرمزی می‌دانند. سکوت در برابر این آشوب، هم‌دستی با دشمن است.