به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «صبح زاگرس»؛ یاسوج، شهری که نامش با رودخانه‌های خروشان، کوه‌های سر به فلک کشیده دنا و جنگل‌های بلوط گره خورده است، سال‌هاست عنوان «پایتخت طبیعت ایران» را یدک می‌کشد؛ عنوانی پرطمطراق که در ذهن هر مسافر، تصویری از آرامش، امنیت و رفاه را ترسیم می‌کند. اما کافی است کمی از قاب عکس‌های گردشگری فاصله بگیریم و پا به خیابان‌های اصلی شهر بگذاریم تا با واقعیتی متفاوت روبه‌رو شویم؛ واقعیتی که نشان می‌دهد این پایتخت طبیعت، در تأمین ابتدایی‌ترین زیرساخت‌های شهری برای شهروندان خود درمانده است.

یکی از نمونه‌های آشکار این وضعیت، پل هایی است که در خروجی شهر یاسوج به سمت مادوان و بلهزار، در نزدیکی جمعه‌بازار این شهر واقع شده اند؛ پل‌هایی که سال‌هاست بدون حفاظ، نرده و حتی یک علامت هشداردهنده رها شده و هر روز محل تردد هزاران عابر پیاده، کسبه و خریدارانی است که برای امرار معاش یا خرید مایحتاج روزانه خود ناچار به عبور از آن هستند.

این پل، مسیر اتصال مغازه‌های حاشیه جاده و محله‌های بنسنجان به خیابان اصلی و جمعه‌بازار است؛ مسیری حیاتی که به جای آنکه تسهیل‌کننده رفت‌وآمد باشد، به کابوسی روزمره برای شهروندان تبدیل شده است. نبود هرگونه حفاظ ایمنی در دو سوی پل، خطر سقوط عابران به‌ویژه سالمندان، کودکان و زنان را به‌شدت افزایش داده و عبور از آن را به عملی پُرمخاطره بدل کرده است. در ساعات شلوغ جمعه‌بازار، که تردد خودروها و عابران به اوج می‌رسد، این خطر چند برابر می‌شود؛ بی‌آنکه مسئول یا نهادی پاسخگو باشد.

عجیب‌تر آنکه این پل نه در نقطه‌ای دورافتاده، بلکه در یکی از پرترددترین ورودی‌های شهر قرار دارد؛ جایی که هر روز شهروندان یاسوجی و مسافران عبوری از آن گذر می‌کنند. نبود حتی یک تابلو هشدار، خط‌کشی، چراغ ایمنی یا نرده محافظ، پرسش‌های جدی درباره میزان توجه مدیران شهری به جان و امنیت مردم ایجاد می‌کند. آیا تأمین یک نرده فلزی یا نصب علائم هشدار، آن‌قدر هزینه‌بر و پیچیده است که سال‌ها به تعویق افتاده؟ یا جان شهروندان در اولویت برنامه‌ریزی‌های شهری جایی ندارد؟

این وضعیت بغرنج نمادی از مشکل عمیق‌تری است که یاسوج سال‌ها با آن دست‌به‌گریبان است؛ فقر زیرساخت‌های شهری در شهر یاسوج نمایان است. شهری که باید الگوی توسعه پایدار در دل طبیعت باشد، هنوز در تأمین ابتدایی‌ترین مؤلفه‌های رفاه شهروندی، از پیاده‌روهای ایمن گرفته تا پل‌های استاندارد و معابر امن، با چالش جدی مواجه است.

مردم این منطقه، به‌ویژه کسبه و حتی ساکنان محله بنسنجان، بارها نگرانی خود را از وضعیت این پل اعلام کرده‌اند. برخی از آنان از وقوع حوادث و سقوط عابران در سال‌های گذشته سخن می‌گویند؛ حوادثی که اگرچه شاید رسانه‌ای نشده، اما زنگ خطری جدی برای آینده است. آیا باید منتظر وقوع یک حادثه تلخ و جبران‌ناپذیر ماند تا مسئولان به فکر چاره بیفتند؟

مطالبه مردم این منطقه ایمن‌سازی است و انتظار نمی‌رود پروژه‌ای عظیم یا پرهزینه اجرا شود؛ تنها نصب نرده‌های استاندارد، بهسازی سطح پل و نصب علائم هشداردهنده می‌تواند این مسیر خطرناک را به گذرگاهی امن تبدیل کند. این حداقل حقی است که شهروندان یک شهر، آن هم با عنوان پایتخت طبیعت ایران، از مدیران خود انتظار دارند.

اکنون توپ در زمین مسئولان شهری و استانی است؛ شهرداری، اداره راه و دیگر نهادهای ذی‌ربط باید پاسخ دهند که چرا چنین نقطه خطرناکی سال‌ها بدون رسیدگی رها شده است. یاسوج بیش از آنکه به شعار و عنوان نیاز داشته باشد، محتاج عمل، برنامه‌ریزی و توجه واقعی به جان مردم است. طبیعت زیبا، زمانی مایه افتخار خواهد بود که شهروندان در دل آن، با امنیت و آرامش زندگی کنند.

تصاویر تکمیلی را در زیر ببینید؛