گروه: اخبار استان خبر: 103168 / تاریخ انتشار : 1396/8/2 ساعت : 00:02

سلفی در آسانسور/ من عکس می‌گیرم، پس هستم

تا چند سال پیش، عکس‌گرفتن یک پدیده‌ی شخصی و فردی تلقی می‌شد. در حین سفر یا جمع‌شدن خانواده در کنار هم، عکسی گرفته می‌شد و بعد در آلبوم عکس می‌ماند و خاک می‌خورد! تا این‌که سال به سال شاید دیده شود و تجدید خاطره‌ای شود. عکس در اذهان ما، چیزی بیش‌تر از این نبود.

به گزارش پایگاه تحلیل و اطلاع رسانی صبح زاگرس ،صیاد خردمند در یادداشتی نوشت:تا چند سال پیش، عکس‌گرفتن یک پدیده‌ی شخصی و فردی تلقی می‌شد. در حین سفر یا جمع‌شدن خانواده در کنار هم، عکسی گرفته می‌شد و بعد در آلبوم عکس می‌ماند و خاک می‌خورد! تا این‌که سال به سال شاید دیده شود و تجدید خاطره‌ای شود. عکس در اذهان ما، چیزی بیش‌تر از این نبود. عکس دیگری را (نامحرم) دیدن، پدیده‌ای تابو قلمداد می‌شد.

اما روایت امروزه‌ی پدیده‌ی عکس و عکس‌گرفتن، چیزی متفاوت از روایت دیروز آن است. امروزه عکس پدیده‌ی شخصی نیست بلکه دست بر قضا دارای هویتی جمعی و گروهی می‌باشد! فردی سرش را کج می‌کند و شاتر را فشار می‌دهد. ماجرا همین‌جا تمام نمی‌شود. ساعت‌ها گوشی همراهش را در دستش می‌گیرد و عکس را ویرایش می‌کند و درنهایت با وسواس زیادی، سلفی‌اش را در اینستاگرام می‌گذارد و اول از همه، عکس خودش را لایک می‌کند.

در گذشته، عکس‌ها صرفاً با هدف ثبت لحظات و به یادگار گذاشتن آن لحظه‌ای که در آن قرار دارند، گرفته می‌شدند و مخاطب عکس‌ها صرفاً خود صاحبان آن‌ها و نزدیکان‌شان بودند ولی امروز عکس‌ها به منزله‌ی یادگاری و ثبت خاطرات نیست بلکه ماهیت و موجودیت هویتی، ارزشی و اجتماعی پیدا کرده‌اند. عکس‌ها در جهان امروز برای دیگران و عموم به اشتراک گذاشته می‌شود. دیگر مرزهای خودی و غیرخودی از میان رفته است. دیگر تابو و خط قرمز نیست! دست بر قضا، مفهوم خاصی را منتقل می‌کنند که برای مخاطبانش معنادار و دارای پیام خاصی می‌باشد.

«بودریار» اندیشمند پست‌مدرن فرانسوی معتقد است که جهان کنونی برساخته‌ی رسانه‌ها است. وی بر این باور است که در جوامع جدید، بمباران تصاویر، زندگی انسان‌ها را درنوردیده؛ گویی که گریزی از آن نیست. در این جوامع، تلاش می‌شود همه‌چیز در دریچه‌ی صفحه‌ی نمایش دیده شود و درنتیجه جهان مدرن، جهان تصویرها است. وی در ادامه تبیین می‌کند که در چنین وضعیتی، مرز بین واقعیت و فرا واقعیت، کم‌رنگ می‌شود و نمی‌توان تشخیص داد چه چیزی واقعی است و چه چیز کپی و جلوه‌ای از واقعیت! رسانه‌ای‌شدن جامعه‌ی امروز خود را در قالب پروفایل‌ها، پست‌های مجازی و عکس‌های سلفی، استیکر و شکلک نشان می‌دهد و این‌جا است که تصاویر (جلوه‌های واقعیت) از خود واقعیت مهم‌تر می‌شوند و عکس‌های انسان، زیباتر از خود آن‌ها می‌گردد و امر غلو رخ می‌دهد.

مصرف از ویژگی‌های اساسی حیات انسان است و انسان برای تداوم حیات خود، نیازمند مصرف کالا و خدماتی است که نیازهای اولیه‌ی او را برآورده کند. در گذشته، انسان بر اساس نیاز خود، به مصرف روی می‌آورد اما بعد با هر ورود مدرنیته، انسان‌ها صرفاً برای رفع نیاز، روی به مصرف نمی‌آوردند بلکه فاصله‌ی میان نیاز و مصرف تا حد زیادی افزایش یافته است؛ به نحوی که دیگر مصرف انسانی با نیازهای وی مطابقت ندارد. عکس‌ها نیز جنبه‌ی جدید مصرف در جوامع کنونی هستند و به اشکال مختلف روزانه تولید و مصرف می‌شوند. از طریق آن‌ها، افراد سعی دارند خود را متمایز و خاص‌تر از دیگران نشان دهند.

در گذشته‌ی نه‌چندان دور، افراد در دنیای مجازی میل داشتند غریب و پنهان باقی بمانند. آن‌ها برای چت‌کردن و ایمیل‌های خود، هویت‌ جعلی انتخاب می‌کردند. این کار، نشان از این داشت که آدمی میل به دیده‌نشدن و در سایه ماندن دارد که این امر، نتیجه‌ی کنترل اجتماعی شدید در گذشته بوده است. حال، زمان ابراز وجود علنی فرا رسیده است. توجه به منیت و ابراز وجود علنی که دنیای اینترنت و تکنولوژی، خالق و مسبب آن است. ابراز وجود و توجه به منیتی که سالیان سال در بیش‌تر جوامع به‌نوعی ناهنجار یا خارج از عرف بوده و هست؛ عرفی که توسط تکنولوژی روز شکسته و از پای درآمده است. 

حال انسان‌ها خود را در جامعه‌ی بزرگی تصور می‌کنند که  در آن همیشه دیده می‌شوند. عکس‌ها نمود عینی، تقلای ما برای اثبات خوب‌بودن‌مان در جهان مجازی هستند. ما با خوشبختی‌های کوچک‌مان، با دوستان‌مان که فکر می‌کنیم زیبا هستند و چیزی بر زیبایی ما اضافه خواهند کرد، با غذاهای رنگ‌رنگ‌مان، با پدرها و مادرهای‌مان، با بچه‌های بانمک خودمان و اقوام و همسایگان‌مان، ما حتی با آینه‌ی آسانسور سلفی می‌گیریم که ثابت کنیم ما هستیم و از قضا، شبیه آن چیزی هستیم که انسان امروز در ذهنش از یک آدم خوشبخت تصویر می‌کند.
 
انتهای پیام/200
تبلیغات سروش زیر خبر
کلیدواژه
نظرات | 0 نظر
captcha
تمامی حقوق این سایت محفوظ و متعلق به “ صبح زاگرس” ما می باشد.